Bayan astsubay kaç kişi alınacak? İzmir’den Bir Bakış
İzmir’de yaşayan, 25 yaşında, arkadaş ortamında sürekli espri yapan ama içten içe her şeyi fazla düşünen biri olarak son zamanlarda kafamı en çok kurcalayan sorulardan biri: Bayan astsubay kaç kişi alınacak? Evet, kulağa basit bir sayı sorusu gibi geliyor, ama benim gibi kafasında “ya şöyle olursa?” soruları uçuşan biri için olay çok daha derin.
Öncelikle şunu itiraf edeyim: Geçen gün kahve içerken arkadaşım Emre bana sordu:
— “Bayan astsubay kaç kişi alınacak, biliyor musun?”
— “Biliyorum…” dedim, kahvemi ağzımda neredeyse püskürterek. “Ama eğer 42’den azsa çok üzülürüm, 42’den fazlaysa… işte o zaman herkes mutlu ama ben panik yaparım.”
Evet, böyle başlıyor hayatım; hem gülüyorum hem kendimle dalga geçiyorum. Ama konu sadece rakam değil, birinin kariyer yolculuğunun başlangıcı, bir diğerinin ise sabah sabah kahveyle uyanma rutini gibi.
—
Bayan astsubay kaç kişi alınacak? ve arkadaş ortamı
İzmir’de arkadaş ortamı dediğin şey, bir yandan ciddi politik tartışmalar, bir yandan da kim kimi kandırdı, kim hangi filmi izlemedi tartışması. Bir gün grup sohbetinde Serap, tam da sorunun merkezinde durarak:
— “Ya, Bayan astsubay kaç kişi alınacak, bilen var mı?”
— “Bilmiyoruz ama tahminlerim var.” dedim. “Tahminimce ya çok az alınacak, ya da çok fazla… ikisi de ayrı komik.”
O anda herkes bana bakıp güldü, ama içten içe düşündü. Çünkü mesele rakamdan öte bir fırsat meselesi, hayatın planlanması meselesi. Ben de İzmir sokaklarında yürürken hep şu soruyu soruyorum: “Eğer ben başvuracak olsam, hangi kahveyle enerji toplardım ki sabahları ayakta kalabileyim?”
—
Gündelik hayattan mizahi sahneler
Geçenlerde otobüste düşündüm: Yanımda bir kız, elinde sınav kılavuzu, gözleri parlıyor. İçimden geçirdim: “İşte o, belki de Bayan astsubay olacak kişi…” Ama sonra hoparlörden anons: “Sonraki durak: Konak.” Ben de: “Ah, işte hayaller ve gerçekler…”
Kendi iç sesim devreye giriyor:
“Hadi canım, sen de mi artık böyle hayal kuruyorsun?”
“Evet, kuruyorum, hem de kahveyle birlikte.”
İzmir’in sokakları bana her zaman hem ilham hem komedi kaynağı oldu. Bir gün vapura binerken düşündüm, “Bayan astsubay kaç kişi alınacak?” sorusunun cevabını, rüzgârın saçımı savurması kadar belirsiz hissettim. Ama tam o anda yanımdaki yaşlı amca bana baktı ve dedi ki:
— “Evladım, sayı önemli değil, işin içine gönül girsin yeter.”
Ben de kahkaha attım, çünkü o an fark ettim ki, rakamdan çok süreç, deneyim ve hikaye önemli.
—
Başvuru süreci ve küçük krizler
Arkadaşım Burak geçen gün bana mesaj attı:
— “Kanka, Bayan astsubay kaç kişi alınacak, öğrenebildin mi?”
— “Henüz, ama senin moralin bozulmasın diye sabah kahveni sakın içme, panik yaparsın.”
Evet, bu bir espri ama aynı zamanda ciddi bir gerçek: İnsanlar rakamlara odaklanıyor, sonuçları kafasında büyütüyor. Ben de kendi hayatımda sürekli kendimle böyle diyaloglar kuruyorum:
“Ya az alınırsa?”
“Ya fazla alınırsa, o zaman rekabet mi artacak, yoksa herkes mutlu mu olacak?”
Bazen de abartıyorum, İzmir Alsancak’ta yürürken kendi kendime konuşuyorum: “Belki de ben başvuracağım, kim bilir?” İnsan bakıyor, gülümsüyor ama içten içe düşünüyor: “Acaba gerçekten başvuracak mı?”
—
Bayan astsubay kaç kişi alınacak? ve gelecek planları
İçten içe düşünüyorum, eğer bu sayıyı bilseydim ne yapardım? Muhtemelen kahvemi üç kez taşırdım, not defterime rastgele sayılar yazardım ve arkadaşlarımla bunu tartışırdım. Ama mesele sadece sayı değil.
Bir yandan geleceğe dair planlar kuruyorum: “Eğer ben başvurursam, sabahları hangi kahveyle kalkarım, hangi rutini uygularım, spor mu yaparım yoksa uyur muyum?” Diğer yandan, arkadaşlarım “ya fazla kişi alınırsa, rekabet artar” diye endişeleniyor. İşte hayatın mizahi tarafı burada başlıyor: Herkes ciddi ama herkes aynı zamanda komik bir senaryonun içinde.
—
Gelecekteki senaryolar: mizah ve hayal birleşince
Düşünün: 2030’da İzmir’in kafelerinden birinde oturuyorum, yan masada bir grup genç:
— “Bayan astsubay kaç kişi alınacak, bilen var mı?”
— “Bilmiyoruz ama geçen sene duyduğuma göre sayı biraz değişmiş.”
İçimden diyorum ki: “Evet, değişir. Ama önemli olan sayı değil, yolculuk.” Ve kendime gülüyorum, çünkü kendi hayatım boyunca bu soruyu hem ciddi hem esprili bir şekilde tartıştım.
Kimi zaman kendi başıma, kimi zaman arkadaşlarla birlikte, sayı sadece bir araç oldu. Bir araç ki hem gelecek planlamamı şekillendirdi hem de İzmir’deki sıradan günlere renk kattı.
—
Küçük diyaloglar ve iç sesler
İzmir sokaklarında yürürken, kendi iç sesim sürekli devrede:
“Yarın başvursam mı?”
“Kahveni içmeden karar verme.”
Arkadaş ortamında ise mini krizler yaşanıyor:
— “Bayan astsubay kaç kişi alınacak, cidden biliyor musun?”
— “Bilmiyorum ama sayıyı düşünmekten kahvem bitti.”
Ve işin komik yanı, herkes bunu ciddiye alıyor ama aynı zamanda gülmekten kendini alamıyor. İzmir’in enerjisi tam da bu: Ciddi sorular mizahla iç içe.
—
Sonuç: Sayılar, mizah ve hayaller
Bayan astsubay kaç kişi alınacak? sorusu, sadece bir sayı sorusu değil, aynı zamanda insanın kendisiyle ve çevresiyle kurduğu bir hikaye. Ben İzmir’de 25 yaşında biri olarak hem kahkahalarla hem derin düşüncelerle bu soruyu sürekli tartışıyorum.
Gelecek, belki sayıdan bağımsız ama insanların hayallerinden bağımsız değil. Rakamlar değişebilir, şartlar farklılaşabilir ama sürecin kendisi, arkadaş sohbetleri, küçük iç sesler ve kahve molaları hep aynı kalacak.
Ve bir gün, belki ben de bu yolculukta yer alacağım, belki sadece gözlemleyeceğim. Ama emin olduğum tek şey: Sayılar önemli, evet; ama en önemlisi onları hayatın mizahi ve yaratıcı tarafıyla harmanlamak.
Böylece, Bayan astsubay kaç kişi alınacak? sorusunu hem ciddi hem eğlenceli bir şekilde tartışırken, kendi hayatımı da renklendirmiş oluyorum. Ve İzmir’in sokaklarında, kahve kokularının arasında, hem gülüyor hem düşünüyorum.
Sitemizden Önerilen: Japonya asgari maaş kaç yen ?